To się wydarzyło kilka lat temu, niedługo po przeprowadzce do Rijadu. Wyjechałam na parę dni do innego miasta, a kiedy wróciłam, zobaczyłam, że jedno z drzew, które tak mi się podobało, straciło w środku wiosny wszystkie liście, stało suche i smutne. Byłam pewna, że drzewo umarło z gorąca i braku wody.  Przez następne trzy dni byłam tak zajęta, że „nie widziałam się" z tym drzewem, a kiedy już wyszłam znów do ogrodu byłam bardzo zdumiona – moje drzewo stało zielone i świeże, wyglądało jak nowo narodzone.

W następnych latach, obserwując ogród i co się w nim dzieje, już wiedziałam, że to drzewo ma ten niesamowity ruch – zrzucania liści nawet kiedy wszystko wokół się zieleni, a potem w ciągu dosłownie trzech dni odradzania się na nowo. Jego liście mają niezwykły kształt, przypominający płomyki ognia.  Niestety nadal nie znam nazwy tego drzewa, ale cała ta historia posłużyła inspiracją do napisania tego oto wiersza.

Drzewo życia

Drzewo życia

Rośnie w moim ogrodzie

Drzewo nowych początków

I kolejnych narodzin

Potrafi zgubić wszystkie liście

I wypiąć w górę pień strzeliście,

A już niedługo widzę potem

Jak się zieleni znów z powrotem

Nadzieję dając mi i siłę

By wszystko zacząć od początku

By jutro liście powróciły na drzewo życia

Bez wyjątków...

Piękne drzewo rośnie

w moim ogrodzie

a każdy listek

ma jak ogień.

13.05.2006

:-)