Kiedy przestaje nas zadowalać znajdowanie jedynie rzeczy i zaczynamy poszukiwać czegoś więcej świat staje się pusty, przede wszystkim znikają ludzie, my sami też znikamy, na tyle na ile pochłania nas to, co nie wypływa z wolności. Jednakże ci, którzy niegdyś tu byli, również odeszli nie wiadomo dokąd, czy tak właśnie kończy się poszukiwanie wolności - rozstaniem.
Z wolności czy nie - działamy wśród innych.., by w pewnym momencie, być może, zdać sobie sprawę, że tylko od nas samych zależy czy każde nasze działanie jest wolne.
Do tego czasem potrzebna jest cisza, pójście wpustynię – prawdziwą czy wyimaginowaną (zresztą wszędzie jest jej dużo), by odnaleźć przestrzeń… również czasową i powrócić do centrum… siebie.
Wstępując w nowy dzień już będę nosić w sobie zawsze to wieczne, co w sobie odkryłam. A jeśli o tym na chwilę zapomnę… znów powrócę na pustynię, która także jest we mnie.
Lubię też mieć przyjaciół. W ich oczach odnajduję coś, co pomaga mi przypomnieć to, czego szukałam - tego, co jest pomiędzy niebem a ziemią.
...samotność jest koniecznym warunkiem podróży przez własne wnętrze. … którzy jako poduszkę pod głowę mieli pustynię i którzy gwiazdę nazywali siostrą. Samotni. Ale samotność może być komunią.
Puste niebo i ziemia
Kiedy przestaje nas zadowalać znajdowanie jedynie rzeczy i zaczynamy poszukiwać czegoś więcej świat staje się pusty, przede wszystkim znikają ludzie, my sami też znikamy, na tyle na ile pochłania nas to, co nie wypływa z wolności. Jednakże ci, którzy niegdyś tu byli, również odeszli nie wiadomo dokąd, czy tak właśnie kończy się poszukiwanie wolności - rozstaniem.
To tylko zachód słońca
To tylko zachód słońca na pustyni..
Z wolności czy nie - działamy wśród innych.., by w pewnym momencie, być może, zdać sobie sprawę, że tylko od nas samych zależy czy każde nasze działanie jest wolne.
Do tego czasem potrzebna jest cisza, pójście w pustynię – prawdziwą czy wyimaginowaną (zresztą wszędzie jest jej dużo), by odnaleźć przestrzeń… również czasową i powrócić do centrum… siebie.
Wstępując w nowy dzień już będę nosić w sobie zawsze to wieczne, co w sobie odkryłam. A jeśli o tym na chwilę zapomnę… znów powrócę na pustynię, która także jest we mnie.
Lubię też mieć przyjaciół. W ich oczach odnajduję coś, co pomaga mi przypomnieć to, czego szukałam - tego, co jest pomiędzy niebem a ziemią.
:)
samotność
...samotność jest koniecznym warunkiem podróży przez własne wnętrze. … którzy jako poduszkę pod głowę mieli pustynię i którzy gwiazdę nazywali siostrą. Samotni. Ale samotność może być komunią.
( z notatek Daga Hammarskolda)
Ja i świat
Mowa tu o wyjątkowo lekkiej odmianie samotności, takiej która pozwala unieść się nad światem, a następnie paść mu w objęcia.
Samotny wiersz
Samotność ciąży im
Jak ruiny
Upadłego ducha.
A mimo to w samotności
Oddycham przez nos.
Kaisen
Post new comment