"Jako objekt postrzegania podlegam nieustannej przemianie. Inny byłem  jako dziecko, inny jako młodzieniec, a jeszcze inny jako człowiek dorosły. Co wiecej, w każdej chwili obraz postrzeżeniowy mnie samego jest inny niz w chwili poprzedniej. Zmiany te mogą się dokonywać tak, że ciągle będzie się w nich wypowiadać to samo (człowiek szabłonowy) lub też tak, że będą one wyrazem ducha wolnego.

(...) człowiek ma w sobie możliwość przeobrażania się, podobnie jak w zalążku rośliny tkwi możliwość stania się całą rośliną. Roślina przeobrazi się dzięki objektywnej, tkwiącej w niej prawidłowości; człowiek pozostanie w swym stanie niedoskonałym, jeśli sam nie uchwyci tego, co stanowi w nim materiał do przeobrażenia się i nie przeobrazi siebie własnymi siłami. Przyroda czyni z człowieka jedynie istotę stanowiącą jej część; społeczeństwo wychowuje go na działającego zgodnie z prawem; człowieka wolnego może uczynić z siebie tylko on sam. Przyroda uwalnia człowieka ze swych więzów w pewnej fazie jego rozwoju; społeczeństwo prowadzi ten rozwój dalej do pewnego punktu; ostateczny szlif może dać sobie tylko sam człowiek.

Stojąc na stanowisku wolnej moralności nie twierdzimy zatem, że duch wolny jest jedyną formą, w jakiej może istnieć człowiek. W wolnej duchowości widzimy jedynie ostatnie stadium rozwoju człowieka."

(Rudolf Steiner "Filozofia Wolności", Rozdział 9  "Idea wolności")