Pewnego dnia spojrzałaś na mnie skromnie

Swą tajemnicą podzielić się zechciałaś

Twe liście są jak ludzkie dłonie

Je wyciągnęłaś w geście powitalnym.

Co pragniesz mi powiedzieć?

Co jest w tobie,

że tak przyciągasz wzrok swą niezwykłością?

Skąd jesteś tu i dokąd zmierzasz?

Być może chcesz nam, ludziom coś odsłonić

Ze swej historii – pradawnej, pięknej...

Wiszące twe gałęzie jak liany

Szukają wsparcia, przytulenia wszakże

Owoce twe i kwiaty w kształcie gwiazdy

Kierują wzrok nasz w niebo i z powrotem ,

ku Ziemi...

Tak jak ty to robisz...,

Wspinając się po innych je ozdabiasz...

Ogniste liście twe jesienną porą

Przypominają bardzo cynobera.

Być może spokrewniona jesteś nieco

Z aspektem jego od Merkurego?

Gdy narysować się przeze mnie chciałaś,

Powstała nazwa twojej prarośliny:

Owoce, kwiaty i nasiona,

Korzenie, liście i gałęzie –

To kryje każdy liść twój, każdy kwiatek –

Przywodząc na myśl kształty pentagramu –

Stworzenia Boskiego wzór w wieczności...

22.10.2004