“Dwie dusze żyją w piersi mej,

A jedna z drugą chce się rozstać.

W nieposkromionej jedna chuci

Wniknie w zmysłową świata treść;

A druga padół ten porzuci,

By w górny ojców kraj się wznieść”.

To wewnętrzne rozdarcie, które tak przepięknie zobrazowane zostało, w przytoczonym na początku rozdziału drugiego, fragmencie z Fausta dało mi wiele do myślenia.  Dlaczego je odczuwamy? Dusza w rozdarciu pomiędzy dwoma biegunami, dwoma światami:

Światem zmysłów : Światem ducha

Czy ta biegunowość nie wydaje się być czymś naturalnym? Dlaczego w naszym życiu jest jej aż tak wiele? Czy to rozdarcie, o którym wyżej mowa będzie towarzyszyć człowiekowi  aż do końca?

Ciemność : Światło

Cisza : Dźwięk

Przeszłość : Przyszłość

Wdech : Wydech

Ciepło : Zimno

Nauka : Sztuka

Dobro : Zło

Miłość : Nienawiść

Przykładów można przytoczyć znacznie więcej. Biegunowość  wydaje się być swego rodzaju naturą,  lub raczej prawem natury, z którym przyszło człowiekowi żyć. Dlaczego bieguny te nie oddziaływają na nas z równą sobie mocą? Być może pytanie należy zadać inaczej: Dlaczego człowiek nie może znaleźć miejsca, gdzie dwie przeciwstawne sobie siły znajdują się w równowadze? Takie miejsce zapewne musi istnieć - pytanie tylko w jaki sposób się tam dostać...

Rozmyślając nad powyższym, moja droga wyobraźnia postanowiła obdarować mnie czymś bardzo interesującym, czymś co być może jest już wam znane - oto obraz:

p.s.  Myślę że warto jeżeli każdy nowo rozpoczęty  rozdział zostanie wyraźnie zaakcentowany nowym tematem – stąd ten malutki odskok od poprzedniego komentarza. Mam nadzieję, że zostanie mi to wybaczone :)