Witam i pozdrawiam.

Z takim zaangażowaniem włączyli się wszyscy w dyskusję nad pracą z antropozofią, że na chwilę straciliśmy z oczu główny temat naszego forum, a mianowicie Filozofię Wolności. Myślę, że już czas, by przejść w dyskusji do drugiego rozdziału „Fundamentalne dążenie ku poznaniu”, w którym charakterystyczne jest stwierdzenie, że człowiek zawsze żąda od świata więcej, niż ten daje mu dobrowolnie. Hojne są dary, ale jeszcze większe pragnienia. W przypadku antropozofii ten niedosyt dotyczy na szczęście głodu wiedzy, pragnienia poznania świata i człowieka w aspekcie duchowym.

Człowiek od zawsze w religiach, w życiu artystycznym „poszukiwał jedności człowieka i świata’. I tu mam pytanie: czy w naszym obecnym świecie przejawia się w jakiś sposób (oczywiście poza antropozofią), owo poszukiwanie jedności człowieka ze światem, czy te drogi się coraz bardziej od siebie rozdzielają?

R. Steiner opisuje dalej różne poglądy filozoficzne na świat i tu pragnę włączyć cytat Steinera z „Myśl ludzka, myśl kosmiczna”:

„A zatem człowiek, który pragnie poważnie zapoznać się z drogami prowadzącymi do poglądu na świat, powinien przede wszystkim  zrozumieć, że jednostronność jest największym wrogiem wszelkich dróg prowadzących do poglądu na świat i że należy bezwzględnie unikać każdej jednostronności. Musimy unikać jednostronności. Oto zasada, na którą dzisiaj pragnę wskazać ze szczególnym naciskiem”.

Chciałabym zakończyć swoją wypowiedź podstawowym mottem nauki Michaelowej „Człowiecze poznaj samego siebie”. Wtedy poznamy i mikrokosmos jakim jest człowiek i makrokosmos, który zawarty jest w nim.

Jeszcze raz pozdrawiam,

                  Ana